Expressionistisch verhaaltje voor het slapen gaan, pak mijn hand, sluit je ogen en verdwaal met mij…

 

Soms komen dingen gewoon precies op tijd. Dat soms is in dit geval natuurlijk een uitglijer van mijn perceptie; want alles komt altijd op tijd, dat weet ik. Af en toe is het wel lastig om te erkennen dat ook de leuke dingen vergaan door de tijd, maar dat levert altijd weer wat nieuws op. Ik begin hierop steeds meer te vertrouwen. Het voelt nog wel als in een eenzame ruimte, maar ook dat went. Eigenlijk wel fijn om te merken dat mijn wensen vervagen naar voelbare omstandigheden zonder dat ik daar een waardeoordeel aan neig te hangen. Verleiding en lust worden hierdoor ook heel transparant. Op beiden ben ik natuurlijk dol; ik vind het verrukkelijk om te zwelgen in dingen die me ogenschijnlijk niks leren maar me wel voeden omdat ze stomweg op mijn pad komen. Manna? Misschien. Ik noem het wel vaak zo omdat ik merk dat ik die momenten niet kan isoleren. Waar ik vroeger de drang voelde om dit soort momenten op een dusdanige manier te koesteren dat er een entiteit buiten mijzelf ontstond, merk ik nu – door mijn eigen toedoen – dat de dingen die ik wil tòch wel tot me komen. Daar hoef ik bijna niks voor te doen…