Spannend

by Lalala on 10 maart 2016

podiumvrees Componist Groningen Arnold Veeman

Af en toe vind ik het best spannend om er voor uit te komen waarom het zo fijn voor me voelt om concerten te geven.

Voor mij persoonlijk gaat het niet om het zingen, mijn timing, de fantastisch en op maat gemaakte kleding, de altijd weer feilloze technici, de bandmaatjes van wereldformaat. Nee, het gaat voor mij veel meer over wat ik ècht te zeggen heb. Dat vind ik spannend, omdat ik ook houd van efficiënt gebruik van taal en klank. Alles goed afgewogen wil brengen. De ontembare neiging om onberispelijk te willen zijn. Hierdoor ontstaat er een soort van poëzie waarmee ik door de jaren heen zo in vergroeid ben. Ik zie dat als een zeer positieve ontwikkeling; laat meer dingen toe naarmate de tijd – hier op deze aarde – vordert. Fijn om ouder te worden en steeds meer te voelen dat het zo belangrijk is om altijd voor jezelf te blijven kiezen, wat iedereen daar dan ook maar van vind.

Soms lukt het niet
Zo zit ik bijvoorbeeld sinds kort weer ‘een-soort-van’ op Facebook. Het was wel even schrikken na een dik jaar zonder dat medium, maar ergens vind ik het ook wel weer leuk. Misschien zie ik een van jullie daar dus binnenkort? Wie weet . . .

Einzelgänger vs Showman
Maar die concerten, waarom vind ik dat nou precies zo fijn? Ik ben een einzelgänger. Altijd al geweest maar wel eentje met de wens om me onder de mensen te begeven, het liefs met een onmisbare functie, stomweg omdat ik het fijn vind om me nuttig te maken met een van de dingen die ik aardig kan. Aardig ja, want zodra ik iets anders ga doen; wat ik niet aardig kan; dan ben ik gewoon minder aardig. Dus wat doe ik? Ik verblijf letterlijk in een, soort van, kluis (mijn studio) en schrijf muziek, probeer interessante visuele dingen te maken die daarbij passen en geniet van de reacties in de vorm van interacties, brieven, kaartjes en fijne berichtjes via de sociale media – ja ook via Facebook. Kortom, de concerten zijn de schaarse momenten waarbij ik even ècht onder de mensen ben. Heel fijn vind ik dat, terwijl ik óók altijd weer ontzettend geniet van de stilte, thuis – waarbij ik me regelmatig afvraag: is het nou allemaal zo belangrijk en spannend wat ik doe of wat men daar nou allemaal van vind? Een paradox natuurlijk, want dat interesseerde me toch steeds minder? Juist door die paradox leer ik steeds meer over mezelf en kom ik er steeds vaker achter dat al die dingen die ik mij heb aangeleerd iedere keer weer op een andere manier kunnen worden bekeken; ze kunnen worden herzien; opnieuw worden geïnterpreteerd. Ik ben geen showman, heb nooit dat soort ambities gehad en dat zal ik ook nooit worden. Maar ik merk wel dat mijn muziek dingen teweeg brengt bij anderen en mezelf waardoor onze wereld ineens iets meer diepgang krijgt.

Onomkeerbaar
Ik merk dat ik de onsamenhangendheid die hieruit voortvloeit steeds meer omarm. Door de tijd kom ik steeds vaker tegen dat ieder spoor opsplitst, net zo lang totdat het geen nut meer heeft om terug te kijken om je te bedenken dat: “wat als ik nou daar en daar rechtsaf was geslagen..?”

Hierover gaat bijvoorbeeld mijn lied De Woarhaid.

 

Spannend dus omdat?..
…ik denk dat wij over het algemeen niet ergens naar toe gaan om te geconfronteerd te worden met onze eigen eenzaamheid. In mijn leven heb ik de onschatbare waarde mogen inzien van dit soort situaties om nogmaals de reden: “wat als ik nou daar en . . .” Mijn conclusie is dus eigenlijk: ik ga – op weg naar een concert – ergens naartoe om geconfronteerd te worden met mijn eigen eenzaamheid. Eentje die ik omarm, dat wel. En het geeft me een èrg tevreden, dankbaar en veilig gevoel.

Previous post:

Next post: