≡ Menu

Ontmoetingen – Ruud

Het was eind augustus 2013. Ergens in het Noorderplantsoen zouden Reinout Douma, de dirigent en leider van het fenomenale Noordpool Orkest en ik plannetjes smeden voor een kerstconcert. De maanden daarna had ik dus iets om naar uit te kijken.
De eerste repetitie kwam in zicht en, zoals dat gaat met repetities, was het in een redelijk inspiratieloze ruimte. Maar toen het orkest begon te spelen werd die ruimte opeens van goud. Wat een kracht!

Wat vooral erg veel indruk maakte was de ritmesectie. Alles wat ik met mijn irritante precisie opgeschreven had werd ook daadwerkelijk gespeeld. Dit gebeurt natuurlijk wel vaker, maar dit was met nét een extra gouden randje, nét iets meer gevoel en hoorbare creativiteit van de spelers zelf. De motivatie en de handigheid zette me zelfs een beetje op het verkeerde been.

Nou, en daar zat hij, als een rots in de branding: Ruud Vleij. Alles overziend, strakker dan strak en toch met een verleidelijke flair. Een veelzijdige bassist die niet door merg een been gaat maar door je maag. Op dat moment wist ik nog niet hoe de uiteindelijke uitvoering er uit zou komen te zien, maar dat maakte me na deze muzikale ontmoeting ook niks meer uit.

De avond zelf was een prachtige ervaring. Alles was tot in de puntjes verzorgd en we hebben de Martiniplaza flink op z’n kop gezet. Toen na al deze avonturen de opnamen uitgezonden werden op de televisie viel Ruud me direct op. Zeker weten dat hij jou ook op gaat vallen de 14de oktober! Wees er dus bij en koop hier jouw kaartje.

{ 0 comments }

Ontmoetingen – Remko

Het moet ergens eind jaren negentig geweest zijn. Ken je die tijd? Iedereen was een beetje gespannen over de komende eeuwwisseling, de kunstwereld was financieel op zijn retour en computers begonnen gewoon te worden.
In die tijd begon ik me te oriënteren op een studie compositie en orkestratie en kwam uiteindelijk in het pittoreske Zwolle uit. Het conservatorium – een oud klooster – was al een museum op zich, maar de weg ernaartoe – vanuit de trein naar het conservatorium – was iedere dag weer net een film.

Na mijn vooropleiding van een jaar begon het avontuur pas echt.
Ik zat bij een stelletje losgeslagen talenten in de klas. Zo was er een concertpianist, een dirigent in opleiding, een klavecinist, een wat oudere meneer en iemand die muziek schreef in kerkbankjes. Het formaat papier wat hij gebruikte was dan ook precies het formaat dat paste qua hoogte van zo’n ouderwetse bank.

Remko WindRemko heette hij. “Remko Ruft” noemde hij zichzelf. En omdat ik zijn achternaam nog niet gehoord had begreep ik maar weinig van de grap. De rest van de klas moest er erg om lachen. Ik ook, toen ik hoorde dat  zijn achternaam Wind was . . .

Het ging niet zo goed met mijn muziektheorie. Ik vond dat allemaal maar onnodig. Remko was me zeer behulpzaam en ontzettend handig met die muziektheorie. In de mysterieuze kloostergangen van het conservatorium stimuleerde hij me, met zijn gortdroge humor, om hierover eenvoudiger te denken. Kleine stapjes. Hiervoor ben ik hem ontzettend dankbaar.

Het viel me óók op hoe fantastisch hij piano kon spelen. De hele klas was altijd onder de indruk van zijn muzikaliteit. Nog steeds is men altijd zwaar onder de indruk, ik ook. Veel mensen kennen hem zo onderhand als toetsenist maar onderschat zijn compositorische kwaliteiten niet! Hij is echt een toptalent en een multi-instrumentalist. Straks ga je hem horen in de Oosterpoort! 14 oktober, 20:30! Wees erbij!

{ 0 comments }

“Vera’s Kelderbar” Nú te beluisteren!

Rond een uurtje of 8 in de ochtend werd ik wakker. Meestal draai ik me nog even om, en geniet van het gekwetter van de vogels. Nu was het anders…

Ik dacht aan Vera; een sierlijke vrouw met lang rood haar, wulpse rondingen, smaakvolle tatoeages en een blik waar niemand omheen kan. Enigszins onbereikbaar ook.
Ze zit altijd in een stil hoekje, waar ze het kaarslicht gevangen heeft in haar majestueuze uitstraling. Een charisma welke is opgebouwd door haar levenservaring waar niemand aan kan tippen.

Ze drinkt elke avond twee bruine biertjes en daarna verdwijnt ze; net zo plotseling als dat ze altijd verschijnt. En het gekke is; geen mens ziet haar komen of gaan. Bijna niemand kent haar en diegenen die haar een beetje kennen zijn minstens zo mysterieus.

Vannacht kwam ik haar weer tegen. In de donkere Kelderbar klonken, door het kaarslicht, de allerlaatste tonen van een bekend klassiek muziekstuk.

Daarna werd “Chaos Breed” van Entombed opgezet. Hierdoor werd ik even afgeleid maar juist het contrast was een pracht van een ervaring. Zachtjes hoorde ik, achter mij, een deur dichtvallen en toen – – – werd ik wakker . . .

Het was iets voor achten, herinner ik me ineens. ‘Zal ik me nog eventjes omdraaien? Ach, waarom ook niet?’
Toen ik me omdraaide keek ik opeens in een stel zeldzaam mooie kijkers. Een prachtig gezicht; enigszins bedekt door lange rode haren. Schrikken kon ik niet, daar kreeg ik de kans niet voor.
Ze lachte lief, kuste me nog liever en bedankte me voor het lied wat ik voor haar geschreven heb . . .

Vera's Kelderbar Spotify

P.S. Zou ze er ook weer zijn aankomende vrijdag tijdens de presentatie van haar liedje? De deuren gaan om 21:00 uur open en om 22:00 is ze meestal daar, dus zal ik beginnen met het optreden. Meer informatie over de presentatie vind je uiteraard op haar website

{ 0 comments }

Vera’s Kelderbar | Preview Single!

Vandaag dacht ik:
“alvast het refrein laten horen, dan kunnen jullie die alvast gaan oefenen!”

Ik ben benieuwd naar jullie reacties en vergeet niet op het duimpje omhoog te drukken!

{ 0 comments }

Vera’s Kelderbar, het verhaal

27 jaar geleden ging ik met een paar vrienden stiekeme dingen doen in Groningen. Dit deden we wel vaker; ouderwets kwajongensstreken uithalen. Graffiti spuiten bijvoorbeeld, heb jij dat ook wel eens gedaan? Dat is echt een aanrader 😉 !

Vera's Kelderbar

Het was diep in de nacht. Er liepen af en toe wat dronken mensen voorbij; waarschijnlijk óók bezig met illegale activiteiten. Wij waren constant op onze hoede want iedereen kon verdacht zijn. Stel je voor dat we betrapt zouden worden…

Toen we klaar waren liepen we door door de donkere straten van de stad, langs schaars verlichte etalages en natuurlijk de patatzaak op de hoek van de Grote Markt.
We wisten: we zijn bijna op een van de fijnste plekken van de binnenstad. Tenminste, dat vonden wij. Vera’s Kelderbar; mijn vrienden roken het bier al. Ik zou het, zoals gewoonlijk als non-alcoholica, met een glas water doen. Dat kon gewoon. Zo deden we dat altijd.

Op één van die nachten kwamen we daar ook weer aan in Vera’s Kelderbar. Moe maar zeer voldaan ploften we ergens neer. Om ons heen veel mensen die er duidelijk al uren zaten. Beschonken punkers, schreeuwende metal-gasten en zo her en der een verdwaalde kraker – allemaal genietend van de donkere sfeer, bijpassende muziek en diverse mooie biertjes. De muziek was uiteraard hard en ruig. Dat was altijd zo en soms zelfs zó hard dat je verzekerd was van een stel piepende oren na afloop. Een mooi aandenken aan een nachtelijk afsluiter onder de gewelven.

Degene die de muziek verzorgde haalde het opeens in zijn hoofd om Vivaldi’s 4 jaargetijden op te zetten. Wij dachten natuurlijk: “oh jee, straks gaan de TL-lampen aan en moeten we weg”, maar alle jaargetijden kwamen voorbij. Toen het zomer werd keek ik even om mij heen. Het viel me op dat het relatief stil was in de Kelderbar.
Links van mij zaten die metal-gasten luid doch geanimeerd te fluisteren.
Langzaam draaide ik mijn hoofd naar de andere kant. De krakers waren bij elkaar gaan zitten en keken wat verdwaasd voor zich uit.
Helemaal rechtsachter zaten de punkers; ook bij elkaar gekropen alsof de biologie uiteindelijk toch zegeviert voor als het gaat om het spreekwoordelijke soort-zoekt-soort.
Een van die jongens had een felgroene hanenkam. Hij zette een biertje aan zijn mond alsof het een glas peperdure champagne was. Zelfs zijn pinkje ging omhoog.
Ik dacht: wow, ja zie je wel? Gelaagde, meticuleus vormgegeven muziek heeft gewoon deze uitwerking; men wordt er rustig van, of diep geconcentreerd. In ieder geval merkte ik dat men met respect en uitermate gefascineerd aan het luisteren was.
Het was toen dat ik besloot om componist te worden – zo een die ook liedjes schrijft. Uiteindelijk is dit, zoals je weet, ook gelukt, maar het is dus dáár – in Vera’s Kelderbar ontstaan.

Met veel dankbaarheid denk ik terug aan die tijd. Speciaal daarvoor heb ik besloten om voor haar een lied te schrijven. Een eenvoudig, ruig opgenomen, maar licht poëtisch stuk met een traditionele karakter van het chanson.
26 augustus, tijdens Toes Toavel komt het stuk als single op alle streaming (Spotify, Itunes, Deezer etc.) kanalen uit, dus meldt je gauw aan!
1 september gaat de single officieel in première in – ’t kan ook niet anders – Vera’s Kelderbar in Groningen. Zorg dat je erbij bent!
Op weg naar de release van deze single zal ik af en toe een update posten en wat voorproefjes geven.

{ 0 comments }